fbpx

Een rustig tussenjaar voor nieuwe inzichten

Een rustig tussenjaar voor nieuwe inzichten

Pffffffffff

In januari en februari 2019 gebeurden er een aantal dingen tegelijkertijd waardoor de vastigheden en zekerheden van dat moment allemaal ineens niet meer vast en zeker waren. Alles stond op zijn grondvesten te schudden. En dat bracht heel veel emoties teweeg: boos, verdrietig, opgelucht, blij, verwarring, onzeker. Maar vooral een gevoel van ‘pfffffffffffffff’. Ik geloof niet dat dat een officieel erkende emotie is, maar volgens mij begrijp je dan wel wat ik bedoel.

Voor mij waren al die gebeurtenissen een moment om radicaal besluiten te nemen. Besluiten die heel eng waren. Zoals het opzeggen van mijn kantoorruimte. Want tja, een ondernemer ‘heurt’ nou eenmaal een eigen kantoor te hebben als je een beetje serieus bent in je ondernemerschap. F*ck it, ik heb al 15 jaar eigen ruimtes gehad. Van een opslagruimte, een metamorfosestudio en diverse kantoorruimtes geschikt voor 2 tot en met 50 personen. En nu-even-niet-meer! Geen zin om elke dag naar kantoor te gaan als ik geen afspraken heb, geen zin om me schuldig te voelen als ik een week er niet naar toe ga (want de huur gaat wel gewoon door). Ik wil gewoon lekker thuis werken, onopgemaakt, met ongekamde haren en in mijn makkelijke kloffie. Of gezellig afspreken in een restaurant aan het water, in het bos of waar dan ook! Zo kom je nog eens ergens. In de frisse buitenlucht bijvoorbeeld. Grappig om de seizoenswisselingen ineens weer te zien. Als je ’s morgens naar kantoor rijdt in de vroegte en ’s avonds weer naar huis, dan krijg je van het weer niet veel mee.

Daarnaast heb ik afscheid genomen van mijn team waar ik mee werkte. Maar ook van bepaalde klanten. Klanten die meer vroegen dan dat ik eigenlijk wilde leveren. Die mij meer energie kostten dat dat ze me brachten. En omzet is heel fijn hoor, maar niet als het werk wat je gedaan hebt voor die omzet niet of nauwelijks wordt gezien. Laat staan gewaardeerd. Of dat je zelf onder de streep eigenlijk weinig overhoudt omdat het allergrootste deel naar je team gaat.

Een tussenjaar dus

Ik heb mij toen voorgenomen om een jaar het rustiger aan te doen. En alleen die dingen die ik leuk vind om te doen voor die klanten waar ik blij van word. Ik heb dus ‘nee’ gezegd tegen financieel heel aantrekkelijke opdrachten. Gewoon omdat ik niet gelukkig werd van het idee om met die persoon te gaan werken of omdat de opdracht me niet aansprak.

De eerste keer ‘nee’ zeggen was eng. Want wat als….Tja, mijn omzet was in 2019 een stuk lager dan de voorgaande jaren. Beduidend lager! Maar onder de streep hield ik wel meer over, want hé ik had haast geen overhead. Geen kantoor, geen inhuur, geen andere vaste lasten. Dus én ik deed beduidend minder, dat wát ik deed was leuker én ik hield er meer aan over. Win-win situatie dus. Toch?

Knagend gevoel

En toch bleef ik een knagend gevoel houden. Want eigenlijk is mijn grote vraag al jaren: wat wil ik nou eigenlijk doen?! Ik stelde mezelf al jaren de vraag ‘wat wil je worden als je later groot bent’. Maar hé, ik werd vorig jaar 50 jaar. Ik zou het zo langzamerhand wel moeten weten toch? En dus heb ik de tijd genomen om dat te bedenken. Lijstjes maken van wat ik wel en niet leuk vind om te doen, profielonderzoeken doen, testjes maken. Daar kwam steeds uit dat ik ondernemend ben, van afwisseling hou, goed kan organiseren en regelen en overzicht kan houden. Maar dat is logisch, want dat vulde ik zelf in bij die testen. Uit al die onderzoeken kwam niet een conclusie: vandaag ga je xxx worden. En dan op de xxx een geweldige functie waar ik zelf niet op gekomen was nog.

Egels verzorgen

In september besloot ik om 1 dag per week vrijwilligerswerk te gaan doen. Even een break tussen het gewone werk. Even geen social media, websites, ondernemers, regelen en ideeën bedenken voor anderen.

Dat heb ik precies 2x gedaan. Leuk egelhokken verschonen. Serieus, echt leuk. Die beestjes zijn ziek of gewond, hebben hun zorg nodig van mensen. Ze stinken, blazen en grommen, maken er een zooi van, gooien overal hun poep in de lucht, rollen zich op als je ze wilt pakken zodat je als het even tegen zit een balletje spelden probeert beet te houden. Weet je hoe je een egel oppakt? Héél voorzichtig! Maar leuk dat ze zijn. En die vogels die buiten op je kop poepen? Die zijn dichtbij heel schattig als ze jouw hulp nodig hebben. Een zwaan op nog geen meter afstand mogen observeren heeft ook iets heel bijzonders. Om stil van te worden (dat moet je ook wel zijn anders gaat ie naar je blazen en valt ie aan).

Geintje van het Universum?

Tijdens het schoonmaken gaf ik aan dat ik eventueel kon helpen met de website en social media, omdat die heel achterhaald waren. Oke, achteraf had ik dat misschien niet moeten doen. Of het was een geintje van het Universum: ‘Jij wilde toch zo graag weten wat je moet doen met je leven? Nou, zeg niet dat we je niet gewaarschuwd hebben!’.

Lang verhaal kort: de Wildopvang Delft was failliet, ik werd gevraagd om te helpen bij de communicatie dat we failliet waren en ik kreeg even de tijd om te kijken of we er misschien toch nog wat van konden maken. En dus deed ik wat ik goed kan: ik zorgde voor een website in 24 uur met donatie knoppen erop, ik blies nieuw leven in social media in, klom in de pen/toetsenbord richting pers en overheid en gemeentes. En binnen een paar dagen begonnen de donaties en journalisten binnen te stromen. Dus zat ik rond de tafel met de krant, regelde ik een tv opname, zat ik zelf bij RTL4 aan tafel. Maar ook met wethouders, spraken we in bij de gemeentes, mocht ik op visite bij de Provincie en leerde ik hoe het politieke wereldje in elkaar zit. Lobbyen, ik had geen idee hoe dat werkte.

Ik heb de afgelopen maanden een spoedcursus gekregen. In de zorg die komt kijken bij het opvangen en verzorgen van wilde dieren. Hoe de politiek in elkaar zit (het zijn éigenlijk net gewone mensen die politici). Hoe je een bedrijf wat failliet is weer nieuw leven in kunt blazen. Met de bijbehorende pieken en dalen. Want veranderen is niet leuk maar wel heel hard nodig. En dat kost soms betrokkenheid van mensen die niet willen veranderen. Een andere koers varen is eng, onzeker en helemaal niet leuk. Maar wel nodig wil je overleven.

Het resultaat: de Wildopvang in Delft gaat het waarschijnlijk wel redden. We hebben nu genoeg ondersteuning om het komende jaar te overleven. In de tussentijd gebeurt er veel op politiek niveau omdat wij, en onze collega’s, de alarmbellen hebben geluid. Hierdoor vinden er heel veel gesprekken plaats over structurele ondersteuning.

Petten die passen

En dus was ik de afgelopen maanden crisismanager, projectmanager, online marketeer, HR-manager, lobbyist,  de boze toverheks en de goede fee in één persoon. En die petten pasten allemaal eigenlijk best goed.

Misschien is het dus wel die pet die mij het beste past: de regelaar die ervoor zorgt dat zaken in beweging komen. Dat er vanuit een noodsituatie, een vraag of noodzaak om verandering, een idee om te groeien, ‘iets’ in beweging gezet moet worden. Of dat nou de interne organisatie is, de omgeving van die organisatie óf beide: het moet wel gemanaged worden. En ik weet nu dat ik daar goed in ben. En dat ik het leuk vind om te doen. Zaken in beweging brengen die vast zitten, een plan maken, iedereen mee zien te krijgen, en dat met een online component erin. En nu nog die kennis, kunde, ervaring en passie omzetten in een bedrijf, een baan, een opdracht. Want vrijwilligerswerk is dan wel vrijwillig en niet vrijblijvend, mijn hypotheek kan ik er niet mee betalen.

En nu gewoon weer aan het werk!

Dus ben ik nu aan het nadenken over hoe ik mijn expertise om kan zetten in betaald werk. Dus mocht je na het lezen van dit zeer uitgebreide verhaal denken ‘hé zij is een match binnen ons bedrijf’: laat het me vooral weten. Ik ben 24 uur per week beschikbaar voor een leuke opdracht. Een opdracht waarbij ik lekker mijn gang kan en mag gaan. Samen met een leuk team. Freelance of vast, dat maakt niet zoveel uit wat mij betreft.

En voor die ondernemers die écht stappen willen zetten en met mij aan de slag willen gaan: je bent van harte welkom. Als je nog durft na dit verhaal! Het liefst op een fijne plek om te werken zodat we ook nog iets meekrijgen van de natuur, het weer, de dieren. Het liefst gezonde dieren, anders stroomt het bij mijn andere werk weer vol 😉

Groetjes,

Willeke

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Willeke van den Heuvel
Locatie: Louis Braillelaan 80, 2719 EK Zoetermeer (na afspraak)

E-mail: mail 
Telefoon: 015-2010466
Whereby.com (na afspraak): klik hier

Ik ondersteun die ondernemers die toe zijn aan hun  volgende stap in het ondernemerschap. Mijn adviezen zijn praktisch en uitvoerbaar.